وحدت حوزه و دانشگاه ؛ از آرمان تا واقعیت؟

یکی از آرمان ها و شعارهایی بود که امام راحل(ره) پس از شهادت آیهٔاللّه مفتح آن را مطرح نموده تا مگر دست اندرکاران نظام طرحی بریزند و این آرمان را به جامه عمل بپوشانند, ولی واقعیات حکایت از آن دارد که علیرغم تلاشهای صورت گرفته ،تاکنون گام مؤثر و ماندگاری در این مهم برداشته نشده و این آرمان همچنان در حوزه اذهان باقی مانده است.
در ایام قبل از پیروزی انقلاب و سالهای سخت پس از آن، هدف گذاری در ایجاد ارتباط بین حوزه و دانشگاه بسیار آسانتر و از کیفیت و عمق بیشتری برخوردار بود . زیرا سطح توقعات طرفین با کمی تفاهم ، درک متقابل، رفع سوءظنها، آشنایی با شیوه کار یکدیگر و نزدیک شدن به هم در صفوف مبارزه قابل تعریف و اجرائی بود
آنها با کمک هم حکومتی را برانداخته و حاکمیت دیگری را با آمال و اهداف جدید بنا نهادند ، نسل دوم حوزه و دانشگاه در پاسداری از آن اهداف، طی دو دههٔ گذشته سرمایه گذاریهای ارزشمندی را مصروف داشته و با وجود ضعفها و نواقص مهمی که بر سر راه وجود داشت ، تاحدودی به توفیقاتی نسبی نیز نائل آمدند
ما از آغاز انقلاب اسلامی تاکنون,همواره از وحدت ملی ، همبستگی گروهی و اتحاد جهان اسلام سخن گفته ایم, ولی در اتحاد ملی و وحدت احزاب سیاسی داخل بدلائل گوناگونی از جمله فقدان برنامه ریزی صحیح ، فراگیر و پویا کمتر موفق بوده ایم
حوزه امروز و دانشگاه فعلی ما به مراتب در سطوح بالاتری از حوزه ودانشگاه قبل از انقلاب است. روح تحقیق و پیشرفت و علاقه به تولید علم و حضور در صحنه مشکلات اجتماعی در حوزه ها و دانشگاههای ما جاری و ساری است.
امروز همه مدیران کشور از فضای حوزه و دانشگاه وارد عرصه های مدیریتی کشور می شوند و در هیچ دوره ای مانند امروز حلقه نظر و عمل تا این حد به هم نزدیک نبوده تا تصمیمات دانشگاه و حوزه با فاصله کوتاهی بتواند وارد حاکمیت شود و به عبارتی گویا تر می توان گفت که حاکمیت، فرزند دانشگاه و حوزه است.
امروز نوبت نسل سوم حوزه و دانشگاه است که با هوشمندی و درایت از نقاط مثبت و منفی فعالیتهائی که تاکنون صورت گرفته بهره گیرد و نقش بسیار مهم و خطیر خود را در نهادینه کردن ارزشهای انقلابی و تکمیل پروژه وحدت ایفا نموده و در به انجام رساندن تکلیف بزرگی که از طرف خدا و مردم بر دوش حوزه و دانشگاه است، تمامی همت و تلاش خود را معطوف دارد.

/ 1 نظر / 4 بازدید
خدابخش

جمع اضداد در زمان حال